Voor een lief klein dapper prinsesje…
Wat mis ik jou… mijn klein poppemieke. Vanaf het begin had ik geen gerust gevoel bij de zwangerschap. Ik ben wel vaker ongerust of bang dat er iets is met de mensen die ik graag zie, maar dit was anders… Euforisch blij, zoals bij je broertje, ben ik nooit echt geweest tijdens de zwangerschap… en daar heb ik me weleens schuldig over gevoeld. Want wie is er nu niet blij met een baby’tje op komst nadat we een jaar en 3 maanden hebben moeten wachten om zwanger te worden van jou?
Kort samengevat: veel werkgevers willen kansen geven aan moeders. Maar ik vraag me af of ze werkelijk aanvaarden wat dat ouderschap in de praktijk betekent?
Naar jaarlijkse gewoonte werd er bij Uitgeverij Van Dale weer een woord van het jaar verkozen. Dit jaar ging die eer naar het woord ‘koesterkoffer’, dat op meer dan de helft van de stemmen kon rekenen. Terecht, want het is een prachtig initiatief!
Vroeger, voor de kindjes er waren, was de kerstperiode een drukke en vreugdevolle periode. Het huis versieren, pakjes kopen, eten klaarmaken, lichtjes overal,... Een warme tijd waar we volop naar uitkeken. Nu de kindjes er zijn is het nog steeds een warme tijd waar ik naar uitkijk. Alleen lijkt het nu nog drukker… En dat is niet het enige verschil.
Met haar label ‘Maan & Mini’ maakt Kathleen Buytaert leuke kleertjes voor meisjes. Op zich niets bijzonders, ware het niet dat elk stuk handgemaakt wordt op basis van gerecycleerde oude kledij. Upcyclen, noemen ze dat dan, en wij zijn fan!
Ik ben afgestudeerd als kinderverzorgster. En later heb ik ook jaar en dag gewerkt in de kinderopvang. Met en voor kinderen werken is mijn passie en een job die mij op het lijf geschreven is. Ik hou van kinderen en kinderen houden van mij. Als je me als kind vroeg wat ik later wilde worden, dan was mijn antwoord altijd ‘mama’. Ik heb ook nooit onder stoelen of banken gestoken dat ik graag een jonge moeder wou worden.
Mijn jongste dochter is verslaafd aan mij. Het klinkt misschien grappig, maar het is momenteel heel zwaar. Ik moet alles doen voor haar. Mijn lief mag ‘s nachts niet opstaan voor haar, hij mag zelfs geen boterham smeren of ze weigert de boterham. Als ik er niet ben dan valt het wel mee. Maar als we samen thuis zijn, dan is het echt een hel. Ook voor hem is het echt niet fijn dat ze hem altijd afwijst. En voor de oudste is het ook niet leuk dat al mijn aandacht naar de jongste gaat. Is dit veel voorkomend?
Dag S.,
Op 9 augustus stuurde ik jou een bericht, in de hoop dat je je uit respect ging terugtrekken uit ons leven. Daarna heb ik je met rust gelaten. Niet omdat ik geen vechtlust had, maar omdat ik D. zijn proces niet wilde verstoren. Maar nu, 4 maand later, heb ik je wel nog wat te zeggen.
26 oktober 2012. De mooiste dag van ons leven. Schijnbaar... Na 1 jaar proberen, komt ons eerste dochtertje ter wereld na 38 weken zwangerschap. Een wolk van een baby die goed drinkt en rustig slaapt. Schijnbaar... De hel breekt los na 3 weken: een baby die constant huilt. Nee, krijst!!! Dag na nacht, uur na uur, minuut na minuut, seconde na seconde...
Ik ben mama van een dochtertje. Momenteel zijn mijn partner en ik uit elkaar aan het gaan. Ik moet echter bekennen dat ik niet goed om kan gaan met mijn persoonlijke situatie en dat ik mij op dit moment bijzonder radeloos voel, met als gevolg dat ik niet meer de mama kan zijn die ik zou willen zijn: vrolijk en positief. Ik probeer het wel, elke dag opnieuw. Net zoals ik probeer om elke dag op te staan en mijn plichten na te komen. De buitenkant is helaas niet wat de binnenkant is. Ik voel mij in de steek gelaten, uit elkaar gerukt en bedrogen. Ik ben woedend en weet met mijn razernij geen blijf. Dat in combinatie met de vraag "was ik dan zo'n slechte vrouw en mama?"
